Pijn en diamantjes


Vorig jaar sprak ik met iemand over de moeite die een relatie met zich mee kan brengen. De dingen waar je zelf tegen aanloopt gaan in de weg staan.

Je kunt dat zien als een rugzak vol steentjes: ballast uit je verleden die af en toe naar boven komt en moeite geeft.

Maar je kunt die steentjes ook liefdevol met elkaar uitpakken waardoor het ruwe diamantjes blijken en je elkaar mooier maakt door ze te slijpen.


Vaak zit schoonheid onder pijn en onzekerheid verborgen. Die pijn en onzekerheid kan zich op een onbedoeld vervelende manier uiten, waardoor je afstand creëert. In mijn geval bijvoorbeeld door dominant te worden of de 'smartass' uit te hangen. Irritant. In plaats van mensen aan te trekken bereik ik precies het omgekeerde. En als ik niet oppas kruip ik vervolgens in mijn slachtofferrol met de gedachte: zie je wel, ik ben het niet waard. En vervolgens wijs ik mezelf weer af.

Vaak zit schoonheid onder pijn en onzekerheid verborgen

Toen ik klein was voelde ik me vaak eenzaam en afgewezen. Niet goed genoeg. Ik hoorde nergens bij en ik mocht nergens aan meedoen. Dat vond ik pijnlijk en ik heb toen besloten dat ik er alles aan zou doen om die pijn te vermijden en erkenning te krijgen. Tot vervelens toe.

Ik heb daardoor geleerd om mezelf af te wijzen en een scherm om me heen te zetten waardoor ik onaantastbaar ben en mensen alleen maar die ene kant van mij zien. Maar dat is een kant waarmee ik me niet kan verbinden en waardoor ik mijn kwetsbaarheid en mijn liefde afscherm, waardoor ik de afstand en eenzaamheid alleen maar in stand houd.


Nu leer ik dat juist ook die kant er gewoon mag zijn en dat ik van mezelf mag houden, ook van mijn kwetsbare kanten, mijn ruwe randjes die ik soms pijnlijk vind. Daardoor ontstaat er ineens ruimte om te verbinden en te delen. En ik merk dat mijn contacten daardoor veranderen, mooier worden. Daar geniet ik van.


En soms steekt die oude natuur toch weer even de kop op. Dan kan ik weer even balen. Maar ook mijn schouders, mezelf vergevend, ophalen: oops I did it again, en weer verder gaan.


Inmiddels ontdek ik dat die rugzak met steentjes, die pijn, de route is naar mijn mooiere kanten, mijn kwetsbare ik, mijn eigen verborgen, nog ruwe diamantjes. Ik wil dat ze gaan schitteren in mijn leven en dat het proces van slijpen doorgaat, ook al is dat soms pijnlijk.

oops I did it again, en weer verder gaan

En het mooiste vind ik dan om zelf diamantslijper te zijn en ook de diamantjes van anderen te ontdekken en te laten schitteren.

27 keer bekeken

Executive Angel Coach Advies DGA's Hilversum

  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook
  • Twitter

©2019 door GwizzPR