Executive Angel Coach Advies DGA's Hilversum

  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook
  • Twitter

©2019 door GwizzPR

Zoeken
  • Gerrit

Crisis als Kans

Corona

Alles op slot. Opdrachten die opdrogen, afspraken die wegvallen, zonder een nieuwe datum. Onzekerheid.

En natuurlijk, alle begrip! Maar toch. Het raakt ons.

Ik ben natuurlijk bij lange na niet de enige die door de crisis getroffen wordt. Iedereen heeft zijn/haar eigen omstandigheden, consequenties, verantwoordelijkheden en uitdagingen. Dus laten we niet vergeten om ons heen te kijken wie hulp nodig heeft, in welke vorm dan ook.


Zelfstandig ZZP-BV

Als zelfstandige merk ik voor de tweede keer in twee jaar hoe kwetsbaar je bent als je getroffen wordt door een crisis. Toen was het kanker, nu is het een wereldwijde virus, een pandemie met evenveel onzekerheid en verstrekkende gevolgen. En ik zie veel overeenkomsten in mijn geval. Dus ik probeer te ontdekken wat ik van de vorige crisis heb geleerd.

Eén heel belangrijk leerpunt is voor mij heel duidelijk: het heeft geen enkele zin om je zorgen te maken over dingen die je zelf niet kunt veranderen.


Gevaar en Kans

Het Chinees blijkt twee tekens te hebben voor het word crisis: het ene betekent GEVAAR en het andere KANS.

Ik heb wel eens gehoord dat er één ding zeker is van een crisis, namelijk dat er altijd een eind aan komt. De druk wordt namelijk zo hoog dat er heel veel onbelangrijke dingen ineens onbelangrijk zijn en wegvallen.

Aan de ene kant kun je een crisis niet managen en vormt het een GEVAAR (het overkomt je) en aan de andere kant biedt het dus KANSEN, mogelijkheden om krachten te bundelen en er samen iets aan, of mee te doen. Maar vooral: om je te bezinnen, er voor elkaar te zijn en een nieuwe, betere toekomst in te richten.


Kiezen

In crisis situaties gaan we anders denken en handelen.

Daarin hebben we een keuze. We kunnen in paniek raken en verstarren, of we kunnen de crisis als een kans aangrijpen. Eigenlijk de crisis als katalysator voor iets groters, iets nieuws. De eerste reactie is gericht op het beheersen en bezweren van de crisis, de andere op het vinden van een nieuwe weg. Volgens mij is het belangrijk om die twee met elkaar te verbinden. Dat verandert namelijk ons perspectief.


Kanker, bijna-dood, het lichamelijk failliet

Twee jaar geleden, eind maart 2018, zat ik letterlijk in de crisis. Ik had, nadat ik een paar maanden eerder de diagnose non-hodgkin GCBL stadium 4 had gekregen, 6 standaard chemo’s achter de rug. We besloten er nog 2 te doen (voor de zekerheid zei mijn arts, ik verdroeg ze relatief goed en ik ben nog relatief jong).

Maar toen begon de echte crisis: de ziekte bleek resistent geworden en met dubbele kracht teruggekomen te zijn. Ik zal de details (honderden keren prikken, infuus-ontstekingen, beroerd voelen, smaak- en spijsverteringsproblemen, afvallen, uitvallen etc) achterwege laten, maar het ging zo slecht met me dat ik mijn begrafenis ging regelen en proef-afscheid nam van mijn gezin. Mijn arts vertelde me namelijk: "Als ik nu niets doe ontglipt u mij". Dat was de tweede keer dat ik besefte dat ik dood-ziek was en ik keihard met mijn sterfelijkheid werd geconfronteerd.


Er is hoop, hoe klein de kans ook lijkt

Mijn arts besloot om een tweedelijns behandeling (stamcel transplantatie) op te starten met het AMC. Maar ik voelde me zo slecht dat ik het fysiek bijna niet aandurfde, mede omdat de kans op succes 10%-20% was (en die was bij de eerstelijns behandeling 60%-70%). Gelukkig gaf mijn arts me geen kans om nee te zeggen, al ben ik daarna nog veel dieper gegaan dan ik me ooit heb kunnen voorstellen. Ik ben echt langs het randje gegaan en ik heb me dodelijk beroerd gevoeld. Maar ik mocht het overleven en ik ben er weer.

Kortweg: ik ben inmiddels bijna 2 jaar in remissie, het gaat heel goed met mij en ik voel me uitstekend.


Wat ik heb geleerd

Waar het me echter om gaat is wat ik van dat jaar geleerd heb. Gezondheid gaat uiteraard voor alles, maar Ik ben ook zelfstandig coach en dus financieel kwetsbaar. Ik teerde financieel dan ook flink in, maar gelukkig had ik een ‘gezonde’ buffer opgebouwd. Dat kon ik dus - gelukkig - loslaten, nadat ik mijn salaris had gehalveerd, dat wel.

Iets anders wat ik heb geleerd en wat mij ook nu helpt is het volgende. Je kunt je heel druk maken, bang worden, je zorgen maken en in paniek raken, maar dat helpt geen van allen om beter te worden. Integendeel: je maakt het jezelf (en anderen) extra lastig en ik ben ervan overtuigd dat het je genezingsproces, je helingsproces nadelig beïnvloedt.

Een sterke geest is minstens zo belangrijk als een sterk lichaam (en een goede behandeling uiteraard). Ik ben van ‘nurture’ iemand die zich snel zorgen maakt of zich op kan winden over het onvermijdelijke. Dat heb ik grotendeels afgeleerd en het geeft me enorm veel rust. En er valt nog meer te leren. Ik ben nog niet klaar.


Kanker als kans

Mijn overtuiging is dat mijn kanker niet alleen een ‘toeval’ was volgens de medische wetenschap, maar ook een gevolg van ongezonde patronen in mijn leven. Patronen die uit balans waren, onbegrensd. De ziekte heeft mij stilgezet bij mijn manier van leven, van denken en handelen. Het heeft me de kans gegeven om los te laten. Ik heb er voor gekozen om te vertrouwen. Ik heb er voor gekozen niet, maar dan ook niet in mijn valkuil te stappen: de slachtofferrol. En ik denk dat ik daar behoorlijk goed in ben geslaagd. Mensen om mij heen (en ook ikzelf) hebben zich verbaasd over de rust die ik had tijdens de behandeling.

Ik denk dat dat over leiderschap gaat. Leiderschap dat van ieder van ons wordt gevraagd, zeker in crisistijden. En zeker heeft het ook daarom mijn kijk op mijn vakgebied enorm verrijkt.


Crisis als kans

Ik geloof dat de Corona crisis geen toeval is. Ook niet een probleem dat we moeten onderdrukken of bestrijden, om vervolgens weer door te gaan met de orde van de dag. Het leven is geen toeval, ook in het grote perspectief. Ik geloof dat de Natuur leeft en communiceert met de Mensheid.

De corona crisis heeft ons iets te vertellen. Een overweging: Als wij, de Mensheid, teveel van de Natuur vragen zal de Natuur reageren. Ook de Natuur heeft zijn grenzen, net als ons lichaam en onze geest. Of de crisis een straf (van God?) is vind ik geen relevante vraag. Wel of het wellicht een Natuurijk gevolg is en of het ons iets wil vertellen.

Waar hebben we grenzen overschreden? Waar mogen we terug naar de gezonde balans? Waar liggen nieuwe kansen voor de mensheid, voor jou en mij? Afgelopen weekend hebben we daar op een heel bijzondere manier systemisch (met 2 opstellingen) naar gekeken en geluisterd. Dat leverde prachtige inzichten op.


Re(a)geren is een Keuze

Opnieuw word ik geconfronteerd met een crisis en met de vraag hoe lang ik dit (financieel) ga volhouden. Daar kan ik me zorgen over maken, maar ik heb inmiddels geleerd dat dat niet helpt. Dus ik kijk vooral om me heen en vraag me af welke kansen en mogelijkheden dit voor mij biedt.

De Natuur heeft haar eigen wetten en die respecteer ik. In de regel is dat erg handig. En voordat je het weet kan er soms ook een wonder gebeuren. Maar ik kan kiezen hoe ik reageer op de omstandigheden en nieuwe omstandigheden creëren die uitnodigen tot nieuwe ontmoetingen en nieuwe kansen.

We hebben het vaak over “de strijd tegen kanker”, maar ik denk dat het meer oplevert als we kanker als een crisis ‘met twee woorden’ bekijken en ons eerst bezinnen.

En zo kun je ook naar de Corona crisis kijken: niet alleen naar het gevaar en de dreiging, maar even stilstaan, observeren en je gewaarworden: wat wil het jou en mij, ons allemaal vertellen? Is er een boodschap? En wat is ons antwoord? Paniek en reactie, of bezinning en response. Daarbij hoort natuurlijk ook het verstandig beheersen van de gevolgen en opvolgen van adviezen. En laten we niet vergeten om te ontspannen, los te laten (wat?) en ons serieus te bezinnen op een nieuwe, gezondere, evenwichtige toekomst.


De keuze is aan jou en mij

Ik maak me ongerust over de ontkenning (als die er nog is), verdringing (niet mijn probleem), de angst en paniek (hamsteren, vooral voor onszelf), pragmatisch denken (zo snel mogelijk oplossen en weer verder).

Er is serieuze dreiging, zowel medisch als economisch. Het is crisis, dus laten we verstandig zijn en doen wat ons geadviseerd wordt. Maar laten we niet in paniek raken of ons zorgen maken om dingen die we niet kunnen beheersen of veranderen. Laten we het vooral ook als een dringende kans zien. Een mogelijkheid om de juiste, integere keuzes te maken. Om niet egoïstisch te zijn, maar in vertrouwen elkaar te steunen en er voor elkaar te zijn. Door aandacht te geven of hulp in welke benodigde vorm dan ook.

Dit is een tijd van geven, van zaaien (al voelt dat tegenstrijdig), in het vertrouwen dat het ons heelheid zal brengen. Als samenleving, maar ook individueel.

Welke keuzes maak jij?


Gerrit ten Haaken

Jouw Executive Angel

2 keer bekeken